Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Ο μαγικός κόσμος των δίχρονων

...θα ξεκινήσει σε δυο μήνες ακριβώς απο σήμερα και για τον Δημήτρη. Είναι τερατώδες κλισέ να λες πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος οπότε δεν λέμε τίποτε απλά προσπαθούμε να μην χάνουμε τις στιγμές μαζί του. Το καλύτερο είναι συνήθως τα σαββατοκύριακα όπως όλων, που κάνουμε μικρές εκδρομές μες την πόλη και απολαμβάνουμε τα πιο συνηθισμένα πράγματα ως εκπληκτικές νέες εμπειρίες.
Η μεγάλη απόφαση των ημερών ήταν ότι γραφτήκαμε και σε παιδικό σταθμό για να πάμε απο του χρόνου και ανυπονούμε απο τώρα για αυτό. Σχολιάζουμε τα κίτρινα σχολικά που θα έρχονται το πρωί και θα μας φέρνουν πάλι στο σπίτι το μεσημέρι κτλ κτλ.
Εν τω μεταξύ αρχίσαμε ξανά να ψάχνουμε για νταντά που λόγω ασύμετρων ωραρίων θα πρέπει να μένει μέσα στο σπίτι οπότε είναι μια καλή ευκαιρία να διαπιστώσουμε ξανά τις λιγοστές επιλογές και πόσο δύσκολο είναι αυτό το καφάλαιο.
Ο Δημήτρης είναι μες τις ερωτήσεις και έχει ερωτευτεί την λέξη 'παπαγάλος' όπως και το τραγούδι των Μαζου εντ δε Ζου! Εμαθε να το βάζει μόνος του επίσης. Κι όταν είναι στο αυτοκίνητο ζητάει το 'μπάλα-μπάλα' απο τα ζουζούνια.
Οι προσπάθειες τις μαμάς του να ακούει (μονο) την Λιλιπούπολη, τον Πέτρο και τον Λύκο και λιγάκι θεία Λένα, πήγαν στράφι, αλλά χαλάλι του αφού ανακαλύπτει την δύναμη της επιλογής.
Σε γενικές και ειδίκές γραμμές όλα είναι συνηθισμένα και νορμάλ. Μου αρέσει που μεγαλώνει και όταν τον ρωτάς αν πχ θέλει να δοκιμάσει κάτι καινούργιο απαντάει 'ναι ναι' που δείχνει ανοιχτός και περίεργος.
Εχουμε και τα κολήματά μας φυσικά πχ με την οδοντόκρεμα των μεγάλων (που πια την κρύβουμε στο συρτάρι). Προχθές στο σούπερ μάρκερ δεν άφηνε το σωληνάριο ούτε για να χτυπήσουν την τιμή και έμπηξε μια φωνή που μας άκουσαν όλοι.
Ανυπομονώ να μεγαλώσει και είμαι σίγουρη πως όταν συμβεί αυτό θα νοσταλγώ τον μαγικό κόσμο των δίχρονων.